Fascination

Het is tijd dat ik weer een muziekblog schrijf. Het is vrijdag, er zit weer een werkweek op en er is ergernis die uit mijn hoofd gespeeld moeten worden, zodat ik er morgen of zondag met een fris gemoed en met hopelijk veel humor een stevige mail over kan sturen aan de betrokken personen.

Maar een muziekblog schrijf je niet zomaar. Althans de meeste stukken die ik tot nu toe op Uppers & Downers plaatste, ontstonden uit redelijk wat research, lange zoektochten naar coverversies en/of leuke verhalen over de diverse vertolkers van het nummer waarop die avond mijn keus viel. En die keus viel soms spontaan, maar vaak ook als voortzetting op een vorig stuk dat ik schreef. Deze keer is de keus redelijk bewust gemaakt.

Nou ja, toen de titel me te binnen schoot, wist ik meteen de argumenten waarom ik het stuk vanavond moest gaan schrijven. En die argumenten hadden deels te maken met de ergerniswekkende zaken van de afgelopen werkweek. Over die zaken ga ik hier niets schrijven, want ze zijn misschien wel boeiend voor anderen, maar ik klap niet graag uit de school, om maar eens een flauwe woordspeling te gebruiken op het werk dat ik doe. Een paar collega's zullen wellicht weten waarover ik het heb als ze dit stuk lezen. Als ze het lezen. Misschien zien die collega's een link met de song waarover ik het vanavond ga hebben of met de connotaties die ik daarbij noteer. Ík zie die link nu in ieder geval nog niet.

Fascination

Fascination van Everything but the Girl staat al jaren lang in mijn persoonlijke lijstje van topmuziek. Everything but the Girl (EBTG) is een tweepersoonsband die wel, of niet meer, of toch nog wel, maar misschien eigenlijk ook niet meer bestaat. We hebben het hier over Tracey Thorn en Ben Watt (beiden 1962). Ze zijn voorzover ik weet nog steeds een stel. Sinds ik hun muziek ken, voel ik een grote sympathie voor die twee. Door hun muziek, door hun uitstraling op het podium en bij interviews en door de weinige autobiografische gegevens die ik heb. Het zijn mensen waarmee ik graag eens een avond aan tafel zou zitten en kletsen. En geloof me, die wens heb ik niet echt vaak.


Het nummer kwam van het album 'Eden', waarvan een klein  hitje kwam: Each and Every One

Eden in Zuid-Frankrijk

Ik leerde de muziek van EBTG kennen in de tachtiger jaren door E., een schat van een vrouw die door een akelige ziekte haar hele leven op de kop zag gaan staan en die na een lange periode van relatief herstel toch nog veel te jong stierf. Ik kende de muziek nog maar pas toen mijn vader stierf, in 1986. In de zomer van dat jaar ging ik met een andere vriendin op vakantie naar Zuid-Frankrijk, we hadden alle twee iets te verwerken. Het was een ingewikkelde vakantie, maar er waren een paar mooie hoogtepunten. Een daarvan was een bezoek aan het kerkhof van Montaillou waar ik op het graf van een van de vele Clergues aldaar een mooie menselijke halswervel vond. Wie het boek Montaillou van Le Roy Ladurie kent, begrijpt dat die vondst voor mij een zekere oneindigheid betekende, een oneindigheid van verhalen, niet van de mensen natuurlijk. Maar mooier nog waren de lange ritten. Naar Ax-Les-Thermes, naar Albi, naar Carcassonne. En steeds dezelfde muziek: EBTG's album Eden (1984). De muziek op de cassette (want die bestond toen nog) werd aangevuld met het mooie 'Time after Time' van Cindy Lauper en dat nummer van de Eurythmics waaraan (band en nummer) ik nog steeds een hekel heb.

Het was een reis in het teken van de dood. Die van mijn vader natuurlijk, die van alle Clergues en katharen sinds de middeleeuwen, maar ook die van de relatie van mijn reisgenote en mij. Onverdiende maar onvermijdelijke sterfgevallen, allemaal. Maar er zijn wel nog mooie foto's van, waarop ik aan de oever van de Tarn uit een tak een klein bootje snijd, dat ik te water laat en weemoedig nastaar.

Baby, The Stars Shine Bright

'Baby, The Stars Shine Bright' was het derde album van EBTG, maar het was in feite het eerste dat ik (via E.) leerde kennen. De muziek is wat bombastischer, minder jazzy dan 'Eden'. Van dit album kwamen geen echte hits. 

In feite heeft EBTG maar een echte hit gescoord en dat was in de negentiger jaren, toen ze wat meer in de dance-muziek verzeild waren geraakt. In 1994 verscheen Missing (Todd Terry Remix) als een single. Niet onaardig, maar aan mij niet echt besteed.


Zeker vergeleken met het origineel.

 

Fascination, lyrics.docx Fascination, lyrics.docx
Size : 482.355 Kb
Type : docx

Nancy

Een paar jaar later zat ik in een relatie waarin de tekst van Fascination erg van pas kwam. Vooral het zinnetje: And I mustn't wish your life began the day we met. Het was een relatie waarin beide partners veel geschiedenis hadden. In de ene bleef een belangrijk deel onbekend (of onbegrepen?), terwijl de andere (tamelijk) open en bloot lag en daardoor bedreigend leek (of was?). Maar ik ga hier niet het verhaal van relaties vertellen, het gaat om het verhaal van Fascination. En zo komen we in Nancy.

In Nancy staat het mooiste museum ooit. Het is het mooiste, niet omdat het gewijd is aan de Art Nouveau, maar omdat het huis waarin het is gevestigd net zo oud is als die Art Nouveau en vloerplanken heeft die net zo hard kraken. Het museum klopt.

Dat museum bezocht ik samen met haar. Onvergetelijke indrukken die de relatie overleefden. 

Emile Gallé, Lit Aube et Crépuscule, 1904, Musée de l'Ecole de Nancy

Maar daarnaast heeft Nancy de Place Stanislas en niets is zo mooi als zitten op de Place Stanislas in de schaduw van de ondergaande zon. Drankje bij de hand, verweesde hippies met gitaar binnen hoorbereik en gedachten aan wat komen zal, want vroeger is voorbij. Dat is mijn Nancy, waar ik wegen kwijtraak en terugvind en waar ik op een verborgen plein, even verderop, onder platanen, de tranen vind die ik nodig had. Dat was mijn tweede bezoek aan de stad, alleen, in 2001. Nancy heroverd.

Enige nadeel was dat ik verbleef in een hotel met de naam Hotel de la Famille. Bij het ontbijt zat twee tafels verderop een vrouw alleen. We knikten elkaar toe. We waren de enige gasten. Hadden we elkaar de avond tevoren ontmoet, wie weet wat er gebeurd zou zijn.  Maar nu stond naast onze ontbijttafels een volgepakte tas.  Ik probeerde me te herinneren waar mijn auto stond.


Tot slot

In hoeverre heeft de naam van de band een betekenis voor mijn verhaal? Everything but the Girl? De naam van de band was een kopie van de slogan van een meubelzaak in Hull (waar Thorn en Watt studeerden). In die winkel kon je alles kopen, behalve het meisje aan de kassa.  Een mooie naam.

Aardige bijkomstigheid is  dat een Japanse (web)winkel voor Lolita-kleding de naam van een de albums van EBTG heeft aangenomen: Baby, The Stars Shine Bright. Het spul dat de winkel verkoopt, is daarbij dan veel vreemder dan de gekozen naam. 

Tot slotst

Het weekend is voorbij, mijn mail in concept geschreven maar nog niet verstuurd, want wachtend op veranderingen. 

Verleden verandert.